Het bijvoeglijk naamwoord

Een [bijvoeglijk naamwoord]{.text-blue} zegt iets extra’s over een mens, dier of ding. *** In de [rode]{.text-blue} fiets vertelt [rode]{.text-blue} meer over de fiets.

Een [bijvoeglijk naamwoord]{.text-blue} hoort vaak bij een zelfstandig naamwoord. *** In een [kleine]{.text-blue} tafel hoort [kleine]{.text-blue} bij tafel.

Ja, na een de-woord krijgt het bijvoeglijk naamwoord altijd een -e. *** De [grote]{.text-blue} hond, een [grote]{.text-blue} hond.

Ja, soms krijgt het geen -e. *** Het [mooi]{.text-blue}e huis (met -e), maar: een [mooi]{.text-blue} huis (zonder -e).

Het bijvoeglijk naamwoord krijgt in het meervoud altijd een extra -e. *** De [grote]{.text-blue} honden, [kleine]{.text-blue} huizen.

Dan krijgt het bijvoeglijk naamwoord wél een extra -e. *** Mijn [oude]{.text-blue} boek, jouw [nieuwe]{.text-blue} huis.

Ja, als het direct voor de naam staat ter beschrijving. *** De [brave]{.text-blue} Jasper, de [kleine]{.text-blue} Emma.

De medeklinker wordt verdubbeld als er een -e achter komt. *** [Dik]{.text-blue} wordt [dikke]{.text-blue}, [dun]{.text-blue} wordt [dunne]{.text-blue}.

Wanneer er een -e achter komt, verandert de f vaak in een v en de s in een z. *** [Lief]{.text-blue} wordt [lieve]{.text-blue}, [boos]{.text-blue} wordt [boze]{.text-blue}.