Giotto: proto-renaissance en menselijk verhaal
Ontdek in 10 kaarten hoe Giotto de stap zette van middeleeuwse symboliek naar ruimtelijke, menselijke en verhalende schilderkunst.
Giotto di Bondone was een Italiaanse schilder rond 1300. Hij wordt vaak gezien als een brug tussen middeleeuwse kunst en de vroege renaissance.
Giotto hoort bij de proto-renaissance. De onderwerpen zijn nog religieus, maar de figuren krijgen meer ruimte, gewicht, emotie en menselijkheid.
Hij werkte vooral rond 1300 in Italië, onder meer in Florence en Padua. Veel van zijn werk bestond uit fresco's voor kerken en kapellen.
Aan stevige figuren, duidelijke gebaren, eenvoudige ruimtes, herkenbare emoties en verhalen die leesbaar zijn als een toneelscene.
Hij liet heilige verhalen menselijk en ruimtelijk voelen. Figuren lijken echt op de grond te staan en reageren zichtbaar op elkaar.
Je ziet een compacte groep rouwende figuren, duidelijke lichaamshoudingen, een schuine rotslijn die de blik stuurt en emotie die het verhaal draagt.
Het fresco laat zien hoe Giotto religieuze kunst menselijker maakte: verdriet, nabijheid en gebaren zijn net zo belangrijk als het heilige onderwerp.
Fresco, ruimte en emotie. Deze drie woorden helpen om Giotto snel te herkennen.
Met oudere middeleeuwse of Byzantijnse kunst. Het verschil: Giotto's figuren hebben meer lichaamsgewicht, ruimte en menselijke reactie.
Giotto maakte religieuze verhalen menselijker, ruimtelijker en emotioneler, en bereidde zo de renaissance voor.